Ortodoncja

Słowo ortodoncja pochodzi od greckiego „orthos”- prosty i „odous”- ząb. Pierwsze aparaty ortodontyczne pojawiły się już w XVIII wieku, jednak prawdziwy rozkwit ortodoncji i zwiększenie jej popularności nastąpiło wraz z pojawieniem się współczesnych aparatów stałych.

Ta dziedzina stomatologii, nazywana również ortopedią szczękową która stanowi pojęcie szersze, zajmuje się głównie diagnostyką, profilaktyką i leczeniem wad zgryzu. Umożliwia nie tylko „wyprostowanie” nieprawidłowo ustawionych zębów, ale w wielu przypadkach również poprawę rysów twarzy.

W większości przypadków odpowiednim momentem na pierwszą wizytę ortodontyczną jest początek okresu uzębienia mieszanego, czyli ok 6 roku życia.

W tym czasie rozpoczyna się wyrzynanie pierwszych stałych zębów trzonowych (szóstek) oraz wymiana zębów mlecznych na stałe.

Tylko kilkanaście procent nieprawidłowości zgryzowych jest zapisanych w genach. Pozostałe mają tło nabyte. Dlatego zgłaszając się odpowiednio wcześnie na wizytę ortodontyczną można rozpoznać i wyeliminować wiele czynników, które mogą prowadzić do powstania wad zgryzu, zmniejszając lub likwidując w ten sposób niektóre potencjalne problemy ortodontyczne w przyszłości.

Część nieprawidłowości, które w dzieciństwie mogą być wyleczone prostymi metodami, w wieku dorosłym wymagają znacznie bardziej skomplikowanych, inwazyjnych i kosztownych metod.

Moment rozpoczęcia leczenia zależy od rodzaju wady zgryzu, warunków w jamie ustnej oraz ewentualnego występowania innych pilnych potrzeb leczniczych w zakresie stomatologii zachowawczej, chirurgii czy periodontologii. Niektóre wady zgryzu wymagają leczenia wczesnego, w okresie uzębienia mieszanego a nawet mlecznego; leczenie innych najlepiej przeprowadzić w okresie skoku wzrostowego, jeszcze innych po zakończeniu wzrostu.

Przed rozpoczęciem leczenia aparatem ortodontycznym musi być przeprowadzona tzw. „sanacja jamy ustnej”, czyli wyleczone wszystkie zęby i stany zapalne dziąseł, usunięte złogi nazębne. Konieczna jest również umiejętność utrzymywania bardzo dobrej higieny jamy ustnej. W przypadku dzieci wskazana jest odpowiednia współpraca, aby zaplanowane leczenie mogło być skuteczne.

Przed założeniem aparatu stałego nie należy profesjonalnie fluorować zębów, ponieważ osłabia to wiązanie kleju mocującego elementy aparatu do szkliwa zębów.

Diagnostyka:

Na pierwszej wizycie ortodonta zbiera wywiad medyczny, zwracając szczególną uwagę na przyczynę zgłoszenia i oczekiwania pacjenta oraz przeprowadza badanie. Następnie pobiera wyciski na modele gipsowe, wykonuje fotografie zębów i twarzy pacjenta oraz kieruje na  wykonanie dwóch zdjęć rentgenowskich (pantomogramu oraz cefalogramu). Po analizie zebranej dokumentacji opracowuje indywidualny plan leczenia. W przypadku dzieci pobrane wyciski służą również do wykonania aparatu zdejmowanego.

Plan leczenia:

Lekarz omawia proponowany plan leczenia, uwzględniając rodzaje stosowanych aparatów, ewentualnej konieczności stosowania elementów pomocnicznych, orientacyjny czas trwania i koszt leczenia oraz rodzaju aparatów utrzymujących osiągnięte efekty leczenia. W niektórych przypadkach przedstawiane są dwie możliwe drogi postępowania i ostateczna decyzja należy do Pacjenta. Pacjent wybiera również rodzaj aparatu stałego (metalowy lub estetyczny).

Bardzo istotne jest dokładne zrozumienie poszczególnych etapów leczenia ortodontycznego. W razie jakichkolwiek wątpliwości ortodonta szczegółowo odpowie na pytania odnośnie proponowanych metod leczenia.

Założenie aparatu ortodontycznego:

Po odpowiednim przygotowaniu szkliwa, elementy aparatu stałego są w bezpieczny sposób montowane do zębów. Lekarz przeprowadza instruktaż higieny i postępowania z aparatem w czasie leczenia ortodontycznego. Wizyta trwa około godziny.

Wizyty kontrolne:

Aparat stały nie działa sam, musi być aktywowany przez ortodontę podczas wizyt kontrolnych, które odbywają się co 4-8 tygodni (w zależności od rodzaju aparatu i etapu leczenia). W końcowej fazie leczenia wykonuje się również kontrolne zdjęcie pantomograficzne, aby ocenić prawidłowe ustawienie korzeni zębów w kości.

Zdjęcie aparatu:

Po uzyskaniu zamierzonego celu leczenia, aparaty stałe są demontowane, zęby oczyszczane z kleju i polerowane oraz oddawane aparaty retencyjne (utrzymujące osiągnięte efekty leczenia). Lekarz wykonuje również wyciski i fotografie końcowe. W niektórych przypadkach ortodonta podkleja od wewnętrznej strony zębów reteiner stały. W początkowym okresie po zdjęciu aparatów stałych, aparaty retencyjne nosi się całodobowo, następnie czas ten ulega skróceniu i aparaty zakładane są tylko w nocy.

Retencja:

Wizyty kontrolne mają na celu ocenę stabilności leczenia, aktywacji elementów utrzymujących aparaty. Odbywają się dużo rzadziej niż wizyty w trakcie leczenia aktywnego.

W najprostszy sposób aparaty ortodontyczne można podzielić na zdejmowane i stałe. Aparaty zdejmowane, nazywane również ruchomymi wykonane są zwykle z akrylu oraz elementów drucianych. Aparat wykonywany jest indywidualnie dla danego pacjenta przez technika, na podstawie wycisku będącego odwzorowaniem tkanek jamy ustnej po zaprojektowaniu przez lekarza prowadzącego.

Tego typu aparaty stosowane są głównie u dzieci. Możliwość samodzielnego wkładania i wyjmowania aparatu przez pacjenta jest zarówno jego zaletą jak i wadą. Do zalet zaliczamy łatwiejsze utrzymanie higieny jamy ustnej, dzięki temu małe ryzyko powstania próchnicy zębów. Wadą – konieczność bardzo dobrej współpracy pacjenta w celu uzyskania oczekiwanych efektów leczenia oraz fakt, że nie wszystkie wady zgryzu można wyleczyć całkowicie aparatami zdejmowanymi.

Aparaty stałe składają się z fabrycznie przygotowanych elementów, które są odpowiednio umieszczane na zębach w celu ich przemieszczania w kierunku zaplanowanym przez lekarza.

Tego rodzaju aparaty umożliwiają bardzo precyzyjne ruchy zębów, ich zaletą jest fakt, że mogą być nimi leczeni również pacjenci dorośli.

Zamki, czyli przyklejane na stałe do zębów elementy są wykonane z metalu (stal, ewentualnie tytan przy alergii na nikiel) lub materiałów estetycznych (porcelana, szafir). Średni czas trwania aktywnego leczenia aparatami stałymi wynosi ok. 2 lat.

W niektórych przypadkach czas ten może ulec wydłużeniu, w przypadku prostych wad nieznacznemu skróceniu. Warunkiem rozpoczęcia leczenia jest silna motywacja pacjenta oraz idealna higiena jamy ustnej, ponieważ założony na długi czas aparat utrudnia mycie zębów, mogąc predysponować do pojawienia się próchnicy wokół elementów aparatu (pod aparatem próchnica nie występuje).

Ostatnią, ale zdecydowanie najważniejszą fazą leczenia ortodontycznego, zwłaszcza aparatami stałymi jest tzw. retencja. Jest to okres po zakończeniu leczenia aktywnego i uzyskaniu wyników satysfakcjonujących pacjenta i lekarza, kiedy pacjent nosi specjalnie wykonane aparaty retencyjne. Położenie zębów w początkowym okresie po zdjęciu aparatów stałych jest niestabilne, należy więc „przytrzymać” je w nowej pozycji do momentu przebudowy tkanek kości i dziąseł oraz adaptacji mięśni do nowej sytuacji. Różne wady zgryzu w różnym stopniu predysponują do nawrotu, w niektórych retencja musi być bardzo długa, a nawet dożywotnia. W przypadku dobrej współpracy pacjenta osiągnięty efekt leczniczy może być stabilny przez bardzo długi czas.

Należy jednak odróżniać nawrót wady od pojawienia się po zakończeniu leczenia nowych nieprawidłowości lub wystąpienia zmian związanych z wiekiem. Podobnie jak w przypadku starzenia się skóry i innych tkanek naszego organizmu,  w obrębie zębów również mogą występować zmiany które czasem trzeba zaakceptować.

W odpowiedzi na potrzeby pacjentów szukających dyskretnego, niewidocznego leczenia, powstały aparaty w formie przezroczystych cienkich szyn, które krok po kroku przesuwają zęby w zaplanowane przez lekarza miejsca. Leczenie rozpoczyna się od konsultacji z ortodontą i zebrania dokumentacji. Po analizie danych ortodonta przedstawia proponowany plan leczenia, który obejmuje ilość koniecznych etapów (zestawów nakładek), przewidywany czas i koszt leczenia oraz ewentualnie ograniczenia tej metody. Istnieje możliwość zobaczenia końcowego efektu leczenia na specjalnie przygotowanym przez technika modelu gipsowym z zębami ustawionymi w nowych pozycjach (setup). Na comiesięcznych wizytach wykonywane są wyciski, w celu wykonania nowego zestawu szyn. Aparaty te powinny być noszone całodobowo, z wyjątkiem posiłków. Ze względu na to, że są one praktycznie niewidoczne, mogą być swobodnie noszone nawet przez pacjentów, którzy z różnych względów nie mogą pozwolić sobie na leczenie widocznym aparatem stałym. W niektórych przypadkach całe leczenie może zakończyć się szybciej niż w przypadku aparatów stałych. Po zakończeniu aktywnego leczenia konieczne jest utrzymanie zębów w nowych pozycjach (retencja), aby zapobiec nawrotowi wady. Okres retencji zwykle wynosi dwa razy tyle ile aktywne leczenie.

Aparat stały metalowy 1500 zł
Aparat stały estetyczny 2500 zł
Aparat stały mieszany (estetyczny na 6 z. przednich, metalowy na z. bocznych) 2000 zł
Retainer stały jako jedyna retencja 350 zł
Retainer stały jako retencja dodatkowa 100 zł
Aparat płytowy (płytka Schwarza) 600 zł
Aparat płytowy ze śrubą trójkierunkową 600 zł
Aparat blokowy 700 zł
Twin-block 1000 zł
Łuk podniebienny 300 zł
Łuk językowy 300 zł
Aparat Nance 300 zł
Aparat Pendulum/Pendex 550 zł
Aparat Quad-helix/Bi-helix 500 zł
Aparat Hyrax 800 zł
Szyna akrylowa 300 zł
TAD/miniimplant ortodontyczny 500 zł
Clear aligner – 1 etap/ 1 łuk zębowy 700 zł

Rejtana 20a

Rzeszów, 35-310

Umów wizytę

+48 172306470

Godziny otwarcia

Pon - Pt 9:00-20:00
Sb 9:00-14:00